Het Wijnendalebos was de laatste generatie eigendom van de familie Mathieu de Wijnendaele, die het voor jacht en houtproductie beheerde. In 1983 werd het door het Vlaamse gewest aangekocht. Het bos van 181ha is ongeveer voor de helft toegankelijk voor het publiek. De andere helft is bosreservaat. Het is een bijzonder structuurrijk bos en de geschiedenis van het Wijnendalebos is vanzelfsprekend verbonden met het gelijknamig kasteel en zijn bewoners. Het bos bestaat in hoofdzaak uit eiken - beukenbossen op de hogere delen en elzen-  essenbossen in de natte valleien. In het nattere elzen - essenbos zijn voorjaarsbloeiers talrijk aanwezig. Het naaldbos wordt geleidelijk omgevormd naar inheems loofbos.

Door het laten liggen van het dood hout in het bos zijn al meer dan 5000 soorten paddestoelen bekend. De grote variatie in het Wijnendalebos zorgt voor een rijk dierenleven. Zo zorgen de vele oude bomen met boomholten voor een zomerverblijf voor heel wat vleermuizen. In beschaduwde poelen huizen salamanders, terwijl de hagedis en de hazelworm bij voorkeur in zonnige randen en open plekken vertoeven. In het boscomplex broeden heel wat vogels, waaronder enkele bijzondere soorten zoals de zwarte specht, buizerd, wespendief, kleine bonte specht en goudvink. De zonnige bloemrijke open plekken lokken natuurlijk ook veel insecten. Ook de vlinders voelen zich hier thuis. Het domeinbos is niet alleen een waardevol gebied, maar het is tevens een zeer aangenaam wandelbos. De deelnemers vonden het een geslaagde uitstap.